De première(s)

“Waarom doen spelers je dat toch aan?”
Het waren een paar van de eerste woorden die Wietse (een van de regisseurs) sprak, na afloop van de première van de Happening in Nijmegen, vorige week. Laat me duidelijk zijn: dit was positief bedoeld…!
De voorstelling ging geweldig. Wat een talent stond er op het podium! De kwaliteit van de voorstelling was nog hoger dan tijdens… Nou ja, alles wat ze daar voor hadden laten zien. (Spelers, als jullie dit lezen: nogmaals complimenten!)

En wat ‘doen ze je dan aan’? De spanning vooraf… Als het publiek in de zaal zit, moeten de spelers het helemaal zelf doen. Geen enkele maker in de zaal die dan ook maar iets kan veranderen. En de spanning bij de première is misschien wel het hoogst. Hoe gaat het publiek reageren? Vallen de grappen? Komt het thema binnen? Met de Happening willen we kwaliteit neerzetten; kunnen we dat waar maken? Maar die spanning was dus nergens voor nodig.

Tot op het bot
“Tot op het bot”, zo heet de Happening van dit jaar. En de eerste voorstellingen zijn intussen gespeeld, vorige week dus in Nijmegen. Gisteren in Utrecht. De een geregisseerd door Wietse, de ander door Jan-Willem. Twee premières dus eigenlijk. Genieten…!
Zelf ben ik in de voorbereidingen nog weinig aanwezig geweest; ik kan dus niet met de eer opstrijken van de kwaliteit van de voorstellingen. En van de uitwerking ervan. Maar ook de extra handen achter de schermen, van opbouw tot techniek, zijn belangrijk…

Ik kan natuurlijk lang ingaan op de inhoud van de voorstelling, maar ik heb een hekel aan spoilers. Jullie moeten immers zelf allemaal nog komen kijken! (Onderaan dit bericht zal ik daar nog wel even op terugkomen…) Dus ik zal proberen mijn woorden zo zinvol mogelijk te laten zijn, zonder te spoilen…

Reacties
En terwijl wij ombouwen om nog eens te spelen, of de hele boel afbreken, praat het publiek na over de voorstelling. En over hebzucht, naar aanleiding van het persoonlijke verhaal van de regisseurs…
Althans, dat hoop je. Dat is immers waar we het écht voor doen. Pas vele uren na afloop hoor je hier meer over. En dat stemt gelukkig. Mij wel in ieder geval. Gisteren sprak ik na afloop een jongen waarbij de combinatie van voorstelling en nawoord een flinke indruk had achtergelaten. Hij ging vooral naar huis met de vraag welke rol hij God geeft bij bepaalde beslissingen.

Vorige week hoorde ik dat een van de niet-gelovige gasten ook enorm was aangesproken door het verhaal. Hij herkende zich in elementen van meerdere van de personages. En het zette hem direct in beweging. Hij zou enkele te maken keuzes nog eens goed overwegen, aangezien die nu in een heel ander daglicht waren gezet…

Wat is belangrijker?
En dan rest de vraag: wat is eigenlijk belangrijker…? Het feit dat men hier over nadenkt, en in beweging gezet wordt? Of het feit dat deze onderwerpen met elkaar besproken worden? Zulke gesprekken kunnen immers bijdragen aan verdiepende relaties. En de invloed daarvan is niet kortstondig maar vele malen duurzamer…

Geen spoilers…
Geen spoilers, dus ook geen foto’s van decor of personages deze keer. Misschien volgen die later… Kom vooral zelf kijken, om te genieten van de voorstelling, de sfeer na afloop te proeven of andere mensen aan te spreken over hoe hebzuchtig zij vooral niet zijn…

Bevestigde speeldata:
20 maart – Wageningen
4 april – Amsterdam
12 april – Rotterdam
7 juni – Leiden

 

 

 

 

Deel met je vrienden:

Focusweekend

Focus
Afgelopen weekend was het NSV Focusweekend. Dit is een conferentie op camping De Betteld in Zelhem, waar Navigators-studenten van alle verenigingen uit het hele land samen komen. Zo’n 1200 studenten die gezamenlijk God aanbidden, samen komen om over Hem te horen, voor elkaar bidden… En elkaar ontmoeten, nieuwe contacten leggen, plezier maken… Prachtig!

Focus wordt jaarlijks georganiseerd en maakt altijd weer veel los. Buiten het feit dat studenten het zelf meestal wel leuk weten te maken, wordt het inhoudelijk ook gewoon goed georganiseerd. Daarover straks meer…

Studenten dichter bij God brengen
Tijdens de aanbidding na één van de diensten, wist ik weer diep van binnen waarom ik ook alweer bij Navigators ben gaan werken. Op een evenement als dit, kan je direct ervaren dat we als organisatie op succesvolle wijze strijden voor dat ene doel: studenten dichter bij God brengen.
Voor sommigen bood dit weekend net even die rust die ze nodig hadden: bij God kunnen komen in een tijd van stress, door bijvoorbeeld tentamens. Voor een aantal studenten die God aan het kwijt raken waren, was dit een omslagpunt: 180 º gedraaid, omdat ze zijn aangeraakt. En een groep van zeker 20 studenten gaf op zondagmorgen aan dat ze hun leven nog nooit echt aan Jezus hadden gegeven, maar dat nu wel wilden doen.
Geweldig! Hier doen we het voor! Wij als organisatie, en ik in mijn kleine stukje daarvan…

ἑρμήνευειν
En ik ben zelf dan misschien niet betrokken geweest bij het organiseren van dit evenement; we zijn allemaal een schakeltje in die grote machine die dit mogelijk maakt. En ook op dit evenement heb ik toch mijn steentje mogen bijdragen.
Tijdens de helft van de diensten speelde ik voor tolk: de Engelse sprekers moesten naar het Nederlands vertaald worden, voor de paar studenten die moeite hadden met die taal. Zij konden met een koptelefoontje meeluisteren. Anderzijds wilden de internationale studenten en onze buitenlandse gasten het Nederlandse deel van de conferentie ook kunnen meemaken, dus dat moest weer vertaald worden naar het Engels. Ik had het nog nooit eerder gedaan, maar vond het verbazingwekkend leuk!
Bij snelle sprekers kan simultaanvertalen best pittig zijn, maar volgens mij ging het prima. En de Engelssprekenden waren i.i.g. erg tevreden… Dus ik ook weer blij dat ik me nuttig heb kunnen inzetten. Toch weer voor dat ene doel…

Een herinnering die me voorlopig bij zal blijven, is die van het jongetje dat tijdens een van de diensten naast me zat en vol verwondering luisterde (en keek) naar de gekke woorden die ik uitkraamde, terwijl er op het podium ook iemand aan het praten was. Ik ben benieuwd of ‘ie gedacht zal hebben dat ik krankzinnig was…? (1 Kor. 14:23 – N.B.: dit niet te serieus nemen)

All-inclusive banket
Al met al was het weekend dus gewoon erg tof en heb ik er zelf ook veel van meegenomen. Sprekers als Adam Heather brachten goede boodschappen, met mooie vergelijkingen die bij blijven. De Heilige Geest, die als duif op je schouder zit en waar je rekening mee houdt. Genade als all-inclusive banket bij je vakantie, maar vakantiegangers die toch kant-en-klaar-noodles eten. Voorbeelden die zonder uitleg misschien nietszeggend zijn, maar zo verklarend voor een ieder die er bij was!

Inhoudelijk sterk georganiseerd dus. Niet alleen met sprekers, maar ook de ministry-bidders, het GGT (Gebeds- en GespreksTeam) en de vele seminars, waarbij je bijvoorbeeld een moskee kon bezoeken… Het hele evenement was eigenlijk als een all-inclusive banket.

Gebed
NSLeeuwarden kent al sinds jaar en dag de traditie om ’s nachts van 1:00 tot 2:00 uur met z’n allen te bidden. Gaaf om zo met z’n allen bij God te komen. En om te merken dat zelfs vliegen stoppen met zoemen, als we daar om vragen…

Voorafgaand hadden we op een leidersconferentie lang gebeden voor verschillende aspecten van het weekend. En waar gebed de hemel opent, hebben we gezien hoe God werkelijk aanwezig was en aan het werk was. De getuigenissen tijdens de laatste dienst, maar net zo goed de ervaringen van alle andere aanwezigen, zijn daar het bewijs van.

Mijn Happening-collega’s heb ik dit weekend eigenlijk nauwelijks gezien. Maar vele andere NSV-collega’s heb ik zoveel beter leren kennen… Ik weet nu nog weer beter: wat is Navigators een gave organisatie. En dat is nog niet eens het belangrijkste. Want ik heb ook weer gemerkt dat God nog veel gaver is. En om voor Hem te kunnen werken; dat is geweldig.

Tot slot:
Waar ik misschien weinig in details treed, mag je me zeker eens vragen naar meer details! En als je zelf student bent: zorg dat je er volgend jaar gewoon zelf bij bent!

Deel met je vrienden:

Jelmer bij Navigators en de Happening

Hallo allemaal,

Velen van jullie weten dat ik sinds 2017 als stafwerker betrokken ben bij Navigators, met het prachtige doel om bij te dragen aan het maken van discipelen onder studenten.

Natuurlijk stuur ik vanuit dit werk nieuwsbrieven. Maar omdat die niet zo vaak uitkomen, en ook niet iedereen die ontvangt, leek het me een goed idee om een blog bij te houden over mijn werkzaamheden bij de Happening (en de rest van Navigators). Hier zal ik korte verhalen plaatsen, van dingen die zijn gebeurd tijdens het werk, of wat me bezig houdt. Simpelweg om jullie wat dichter bij het werkveld te betrekken.

Mijn eerste nieuwsbrief… Gemist?
Laat het me weten!

Als je ook de nieuwsbrief krijgt, zal je misschien een aantal dingen dubbel lezen. Ik zal natuurlijk proberen echt nieuwe dingen te vertellen in de nieuwsbrief. En de berichtjes hier zal ik proberen kort te houden. Maar sommige dingen zijn nou eenmaal zo belangrijk, bijzonder of ingrijpend, die moeten gewoon meerdere keren gedeeld worden!

En lees je dit en denk je: “ik wil ook wel die nieuwsbrief ontvangen!” ? Laat het weten, dan zet ik je direct op de mailinglist!

Voor nu: het focusweekend staat voor de deur… Een conferentie van Navigators, met zo’n 1200 studenten. Samen God groot maken en leren over en van Hem en elkaar. Daarover later meer!

Jelmer

Deel met je vrienden:

De eerste lente…

Dit verhaal stond, met iets andere woorden, in mijn nieuwsbrief van oktober 2017. 

De cast van De Happening 2016 in Leeuwarden. Ik speelde Freddie.

Na in 2016 eens meegespeeld te hebben met de Happening in Leeuwarden, raakte ik afgelopen lente voor het eerst achter de schermen betrokken. Dit was dus nog voor ik, enkele maanden later, onderdeel werd van het Happening-team…

Op een boerderij kwamen het Happening-team en andere theatermakers samen om te brainstormen over de voorstelling van komend jaar. Het begin van een lang proces in de richting van een voorstelling. Alleen het thema was toen nog bekend: ‘hebzucht’…

Theater maken tussen de geiten…

Een weekend lang theaterscènes maken aan de hand van dat ene woord, gecombineerd met enkele opdrachten en natuurlijk Gods Woord. Tussen de kippen, geiten en bovenal in een prachtig stukje natuur. Op een locatie waar verder eigenlijk niks is…

Tijdens het weekend werd ‘hebzucht’ veel persoonlijker. Het kreeg misschien wel een andere betekenis. Iets wat het publiek straks ook mag meemaken, door de kracht van theater en de Kracht van boven.

Het huidige Happening-team! (Met dank aan Photoshop… Kan je zien waar?)

Wat ik geleerd heb? Dat hebzucht dieper van binnen zit dan ik zou willen. En dat het juist ook in de kleine dingen naar voren komt.

Het maakproces is toen gestart, maar nog altijd bezig. Op dit moment worden de laatste handen aan het script gelegd en ook in de rest van het jaar zal de voorstelling zich blijven ontwikkelen.
Bid je mee voor het schrijfproces?

Deel met je vrienden: